నన్ను నువ్వు అందుకోగాలవా?

నా తనువులోని 

అణువణువులోని

సౌందర్యాన్ని...

వెదకి చూస్తావని

ఎంతో ఎదురు చూశాను...

నా మనసులోని 

మార్మిక మర్యాదల 

పరదాలు తొలగించి...

నన్ను వెలికి తీస్తావని

ఎంతో తపన చేశాను...

...ఎగుడు, దిగుడులనూ

మట్టి కుప్పలనూ

రాళ్ల దిబ్బలను 

ఇసుక తిన్నెలనూ దాటుతూ..

కను సన్నల కాటుక చెదరకుండా 

ఎంతో నిష్టగా తనను తాను

భూమికి అలంకరించుకున్న 

నది విద్వత్తు...

నిత్యం నీళ్లలో ఈదులాడే చేపలకెలా తెలుస్తుంది?

ఆకాశంలో ఎగిరే పక్షులు మాత్రమే 

దాన్ని ఆపాదమస్తకం ఆస్వాదించగలవు...

ఆ గల, గలల సంగీతాన్ని 

గాలి మాత్రమే మూట విప్పగలదు...

...రివ్వున ఓ పక్షి 

క్రిందకు దూసుకు వచ్చి 

చటుక్కున... ఓ చిటికెడు నీళ్లను  

గుటుక్కుమన్నప్పుడు...

అప్పుడు...

నది అంతరంగంలో 

కలిగే గగుర్పాటును 

గగనం మాత్రమే గమనించగలదు!

అలల అలజడులైనా 

కలల అంచనాలైనా

ఒడ్డును తాకాలనే ఒరుసుకుంటాయి.

అలల కవ్వం చిలికే వెన్న 

ఆకాశంలో పరచుకునే వెన్నెల కన్నా 

తక్కువేం కాదు...

నా కాటుక కళ్ల ద్వారాల గుండా 

ఒక్క సారి ఆ ఉదాసీన ఉద్యాన వనాలు దాటి..,

వన విహారాలు చెయ్యి..!

నీ తోటల్లో నీకు తెలీకుండా నిషిద్ధపరచబడిన

నిలువెత్తు వృక్షాలు, వాటి మధురోహల ఫలాలు 

నీ చేతికందే ఈ చోట...

రహష్య ఆనందాలు 

ఆనంద రహష్యాలు

అరహష్య సుఖాల తుంపరలుగా

నిన్ను, నిలువెల్లా కమ్ముకుంటాయి...

...అప్పుడు...

ఆ మంచు పూల తోటలో 

తుమ్మెదలా నీవు

నా మకరంద గ్రంధాలను చదవడంలో నిమగ్నమవుతావు...

పక్షిలా.. మమేక దీక్షతో దూసుకు వస్తూ...

చటుక్కున.., ఓ చిటికెడు సొగసును 

జుర్రుకున్నప్పుడు...

అప్పుడు...

నా అంతరంగంలో

రేగే అలజడి స్పర్శను...

నువ్వు తప్ప ఆకాశం కూడా అందుకోలేదు!!

ఇలా.., నన్ను నువ్వు...సజీవంగా అందుకో.. గలవా??

నువ్వీ తన్మయోన్మత్త స్పర్శను అందుకోలేక..పొతే.., మనం...

పడవలో విరహించే నావికుడిగా నువ్వు...

నీ గురించే విహరించే స్వప్నికగా నేను...

మిగిలిపోతాం...రెండు హృదయాలుగా!!!

 

Earth says to Sky...

.............

My Sun, My moon,

let your light shine..

My warm sand

will keep your path free.

I stroke your skin

with my wind..

My lips thirst

for your lips.

Oh, your eyes...

should look for me

and follow me..

Oh, your lips...

should come and find me

and stay..and kiss me...

I'm your Melek = Angel..!

...Earth loves Sky...

we're all have to sink in it...

.......................................!

ఉన్నాను నీకు తోడుగా...

ఉన్నాను నీకు తోడుగా ఒక్కొక్క మధుర క్షణం 

మరణ వేళ సైతం మరువలేని కావ్యమిది

తున్నూరు నిముషాలే తోడు ఉన్నకాలంలో 

ఎన్నో నిముషాలు హృదయం కదిలించినవి

పరువంతో తొలి నిముషం

భయంతో చెరు నిముషం

కట్టుబడి కౌగిలికి కన్నీరైన క్షణం

ఇంగితమే మతి తప్పి, ఎన్నో సొగసుల్లో

ముద్దులనే మురిపించి మోహంలో చలి నిముషం...

ఉన్నాను నీకు తోడుగా ఒక్కొక్క మధుర క్షణం

మరణ వేళ సైతం మరువలేని కావ్యమిది

ఏ న్యాయం ఏ పాపం, ఇరువురికీ తోచవులే
అతి చొరవా అతి వగలా? అభిప్రాయాలెరుగవులే

ఏది చివరా ఏది మొదలు, ఉరవడిలో తోచదులే

ఇరువురమై ఆరంభించాం, ఎవరైతేనేమిటిలే

లజ్జనే తొలగించా, ఆశల్ని నీలో సృజించా

అడ్డే తొలగే, నీ బిడియాలే అందాలాయే 

గతం లే, గతకాలం లాగా మరుగవు దృశ్యం 

ఆరనిదీ ఎదల కన్నీరు ఆరదులే ఈ జంట తడి

ఉన్నాను నీకు తోడుగా ఒక్కొక్క మధుర క్షణం

మరణ వేళ సైతం మరువలేని కావ్యమిది

ఉన్నాను నీకు, తోడుగా... , ఒక్కోక్క... మధుర... క్షణం

మరణ వేళ సైతం మరువలేని కావ్యమిది!

ఉన్నాను నీకు తోడుగా ఒక్కొక్క మధుర క్షణం...

నీ ఉన్నత, అగాథాల స్థితుల యందు...

ఆకలి దప్పుల, ఉత్సవ పరిస్థితుల యందు...

ఉన్నాను నీకు తోడుగా!

క్షణ, క్షణపు ప్రణయ సమక్షముల యందు...

సుదూర నిర్దయపు విరహముల యందు...

ఉన్నాను నీకు తోడుగా!

చీకటి గది కౌగిలిల యందు...

విశాల ఆకాశపు ఆలింగనముల యందు...

ఉన్నాను నీకు తోడుగా!

చిరు నవ్వుల పరదాల ముందు...

నక్షత్రాలను జ్వలించే కోపాగ్ని కీలల యందు...

ఉన్నాను నీకు తోడుగా!

ఆట యందు, వేట యందు...

పాట యందు, పరవశమందు...

ఉన్నాను నీకు తోడుగా!

నువ్వు నాతో ఉన్నప్పుడు, లేనప్పుడూ

ప్రతి క్షణం నీ కోసమే... ఉన్నాను నీకు తోడుగా

ఒక్కొక్క మధుర క్షణం...

మరణ వేళ సైతం మరువలేని.., కావ్యమిది!

కడ కొంగుతో నీ నుదిటి చిరు చెమటను తుడిచేందుకు...

ఉన్నాను నీకు తోడుగా ఒక్కొక్క మధుర క్షణం

ఉన్నాను నీకు...తోడుగా, ఒక్కొక్క... మధుర...క్షణం!

{... మిడ్డీలు, చెడ్డీలు వేసుకున్నప్పుడు ఎలాగూ కడ కొంగు భాగ్యం ఉండదు కదా అని,  అందంగా చీర కట్టుకుని (ఎంత గజి, బిజీగా - ఇబ్బందిగా ఉన్నా) అతని కోసం ఎదురు చూసిన ప్రతిసారీ.., నన్ను నిరాశ పరచినా...ఆ క్షణం లోనూ.., ఉన్నాను నీకు తోడుగా...నేను ఒంటరిగా...!...అంటూ...నా ప్రియ సఖునికి అంకితమిస్తున్నాను... నా ప్రేమ కావ్యాన్ని! ... మరి, మరణ వేళ సైతం...మరువలేని కావ్యమిది!...} As a Lover...

{{... ఎందుకు boys girlsని వదిలిపెట్టి తిరుగుతారో అర్థం కాదు!

వాళ్ళంతకు వాళ్లు బయట తిరిగితే... అది స్త్రీలతో సహజీవనం చేసినట్లా?!

సహా నిశాచారం తప్ప సహా జీవన మాధుర్యం తెలియని వాళ్లతో... 

సహజీవన ఒప్పందాలు (వివాహం etcలు) ఏర్పాటు చేయడం...,

...ఓడిపోయిన విధానాలను పట్టుకుని కూచున్న సమాజం యొక్క, వెనుకబాటుతనాన్ని సూచిస్తోంది! ...}} - As a Sociologist...

romance made every woman heart treasures...

Romance made every woman beautiful.
Romance made every man a prince.
Romance Made being a woman special,
A woman with Romance in her life, 
lived as grandly as a QUEEN,
because her heart was TREASURED!!

Love Speaks..

Don't search love, let love find you. 

It's called falling in love..
cause you don't force yourself to fall,
you just fall and there will be someone to catch you!

Never ask for a kiss,
just take it.
Never ask for a hug,
just give it.
Never ask do u Love me?
Say I Love you.
Never say I can't live without you,
say I live for YOU

Where words fail, action speaks. 

Where action fails, eyes speak.
Where eyes fail, tears speak.
And where everything fails.., LOVE SPEAKS!

LOVE ONLY SPEAKS...

వేమన్న విరహం!

తుంట వింటి వాని తూపుల ఘాతకు 

మింటి మంటి నడుమ మిడుక తరమె?

ఇంటి యాలి విడిచి యెట్లుండవచ్చురా

విశ్వదాభిరామ వినుర వేమ.

                 ......విరహం గురించి వేమన చెప్పిన పద్యమిది! 

మింటి - మంటి నడుమ...
అంటే, భూమి - ఆకాశాల నడుమ ప్రేమ రగిలించే 

విరహం కన్నా... గొప్ప బాధ ఇంకోటి లేదని వేమన చెబుతున్నాడు. 

ప్రేమికుడిగా జీవితాన్ని మొదలు పెట్టిన వేమన...

విరహం నుంచే విరాగిగా మారిన వాడు.
కనుకనే అదెంత బాధాకరమో చెప్పగలిగాడు.  

స్త్రీ, పురుష సంబంధాలను గురించి
వేమన్న అభిప్రాయాలను చూస్తే...

అవి మానవ జీవన ప్రయాణంలో...
పలు దశలుగా ఆయన భావించినట్లు ఉంది.
అవి తన స్వంత విషయాలుగా ఆయన చెప్పకున్నా,
జన పదుల కథల్లో మాత్రం ఆయనే నాయకుడు. 

.....చెరుకు విల్లు లోంచి మన్మథుడు వదిలే 

బాణాల దెబ్బకు కలిగే మోహం ఇంతింత కాదు...

ఆ విరహ వేదనకు పైన ఆకాశం, కింద భూమి సాక్షం!

ఎవరికోసమీ బాధ?

ప్రేయసి కోసమేగా!

కానీ, ఇక్కడ వేమన్న 'ఇంటియాలి విడిచి' అంటాడు

అంటే, అప్పటికే వేమన్న పెళ్లి చేసుకుని గృహస్థుడయ్యాడని, 

జానపదుల వాడుక కథ.

ఇలా వేమన్న ఇల్లాలి కోసం భర్త పడే విరహ వేదనను వివరించాడు.

ఏం, ఎప్పుడూ ఇంట్లో ఉండే భార్య ఇంట్లో లేదా?

బహుశా పుట్టింటికి వెళ్లిన్దేమో?

బంధువుల పెళ్లికి వెళ్లిన్దేమో?

గుడికో, నీళ్ల కోసం చెరువుకో, ఏ పేరంటానికో వెళ్లిన్దేమో?

ఆమె వచ్చే లోగా ఆయన మన్మథుడి బాణాలు తగిలి ఇల్లాలి కోసం 

విరహ వేదన చెందుతూ...
ఆమెను వదిలి ఎలా ఉండటం? 

విరహమంతటి దుర్భర బాధ లేదని, 

భూమ్యాకాశాల నడుమ విరహాన్ని ఓర్చుకునే పరిస్థితి లేదని అంటున్నాడు!

ఇదే విరహాన్ని వేమన్న పలు సందర్భాల్లో స్త్రీలకు కూడా వర్తింప చేశాడు.
...స్త్రీలు కూడా మనుష్యులేనని, 

వారు వస్తువులు కాదని,
వారికీ రక్త, మాంసాలున్న శరీరాలున్నాయని,
వాటిలో హృదయాలున్నాయనీ,
స్త్రీ మనసులోనూ కోరికలుంటాయనీ, 

విరహం వారిని కూడా వేధిస్తుందని... 

ఆ మహా కవి, ఆ సామాజిక వేత్త... 
ఏనాడో స్త్రీల పట్ల...తన సహానుభూతిని చూపాడు.

గమనిక: భర్తలతో సయోధ్య లేని భార్యల గురించి అనేక పద్యాలు చెప్పాడు వేమన్న.

అలాగే వేశ్యా జీవితాలను గురించి కూడా చెప్పాడు. 

కానీ ఎక్కడా ఆయన ఆ వ్యవస్థను సమర్థించిన దాఖలాలు లేవు.

స్త్రీ, పురుషుల మధ్య విరహం ఉంటే...

అది అన్యోన్య జీవితమని ఆయన అభిప్రాయం.

ఇక, అది ఒక అన్యోన్య సమాజానికి నాంది అన్నది ఒప్పుకో తగినదే. 

కానీ ఇప్పటికీ ఈ ఆధునిక యుగంలో స్త్రీని, 

ఒక నడిచే బొమ్మగా చూసే వాళ్లే ఎక్కువగా ఉండడం...

ఒక సామాజిక, సామూహిక వ్యాధి!  

(ఆచార్య ఎన్. గోపి - వేమన్న వెలుగులు - inspirationతో...)  

ప్రేమతో స్త్రీలకు...

మనిషి తనపై తాను వేసుకున్న మచ్చ ఇది!

స్త్రీలను అన్ని రంగాల్లోనూ అణగదొక్కిన  పురుష స్వామ్య సమాజం...

ప్రేమ విషయంలోనూ తన ఉనికి నిలబెట్టుకుంది.

ప్రేమ, శృంగార భాగ స్వామ్యంలో స్త్రీలకు ఎడారి దారులే మిగిల్చారు.

ఒక పురుషుడు ఎంత మందినైనా ప్రేమించ వచ్చు,

ఎన్ని పెళ్లిల్లైనా చేసుకోవచ్చు, 

చాలక, విచ్చలవిడి శృంగార స్వేచ్చకు... వేశ్యా వ్యవస్థను ఏర్పరిచారు.

కానీ స్త్రీకి ఏ అవకాశమూ లేకుండా కట్టడి చేశారు.

ఆమె ప్రేమించ కూడదు, మోహించ కూడదు, విరహించ కూడదు!

భర్త ఉన్నా, లేకున్నా, ఉండీ లేకున్నా ఆమెకు ప్రేమ లేదు, తోడు లేదు.

గుట్టు చప్పుడు కాకుండా వెళ్లి కోరికలు తీర్చుకునే మగ వేశ్యా వ్యవస్థా లేదు!!!

కానీ ఇప్పుడిప్పుడే కాస్త female human spicesకు కూడా 

ప్రేమానుభావాలు నోచుకునే ధైర్యం కలుగుతోంది.

కానీ వారికీ... ఇంటా, బయటా, ఆడా, మగా, చిన్నా, పెద్ద, మేధావీ, అజ్ఞానీ 

అంతటా వ్యతిరేకతనే... 

చీత్కారాలు, చీదరింపులూ, అవమానాలు, అధిక్షేపణలు.

వారిని అర్థం చేసుకునే మనసు, చేసుకోవాలన్న కనీస ధర్మమూ 

ఎవరూ గుర్తు చేసుకోము.

రోజువారీ జీవితంలో మనం ఎంతో మంది ఇలాంటి వారిని చూస్తూ ఉంటాం.

తిట్టుకుంటూ ఉంటాం. 

వెంటనే ఒక దరిద్రపు నిర్ణయానికి వస్తాం.

వాళ్లు చాలా బ్యాడ్ అని చాటింపు వేస్తాం.

అక్కడితో ఆగక, ఎప్పుడు వారి ప్రస్తావన వచ్చినా 

చెడా, మడా నోరు పారేసుకుంటే...గానీ శాంతించం.

మనిషై పుట్టినందుకు ఓ మచ్చను పుట్టించామిలా...

ఆకలీ, నిద్రా, మైధునాలు జీవులకు సహజమని ఒప్పుకోం!

అందరిలాగే నేను కూడా... 

ఎంతో మంది...స్త్రీల హృదయాల ఆకలిని అపార్థం చేసుకుని తప్పుగా తిట్టుకున్నాను. 

అలాంటి ఎంతో మంది సాటి స్త్రీలకు....

ఈ మహిళా దినోత్సవం సందర్భంగా మర్యాదగా క్షమాపణలు చెప్పుకుంటున్నాను!!